MERKURY


Dane liczbowe:
Śr. odległość od Słońca 58 000 000 km
Najmniejsza odległość od Słońca 46 000 000 km
Największa odległość od Słońca 70 000 000 km
Mimośród orbity 0,206
Nachylenie orbity względem ekliptyki 7°00'15''
Gwiazdowy okres obiegu 87d23h15m44s
Okres obrotu wokół osi 58 dni 15 godz
Synodyczny okres obiegu 115,88d
Średnia pręd. orbitalna 48 km/s
Nachylenie równika względem orbity 7° (?)
Średnica równikowa planety 4880 km
Masa planety 3,165*1026 g
Masa w jednostkach masy Ziemi 0,056
Objętość planety 563,3*108 km3
Objętość w stosunku do objętości Ziemi 0,0553
Powierzchnia planety 89,970 tys. km2
Śr. gęstość 5,44 g/cm3
Siła cieżkości na powierzchni planety 372 cm/s2
Prędkość ucieczki 4,3 km/s
Śr. temp. pow. 232°C
Najwyższa temp. pow. 500°C
Najniższa temp. pow. -173°C
Ciśnienie atmosferyczne 2*109 mb
Główny składnik atmosfery Ar(?) He(?)
Albedo optyczne 0,056
Najmniejsza odległość od Ziemi 82 000 000 km
Największa odległość od Ziemi 217 000 000 km
Największa średnica kątowa 12,9
Najmniejsza średnica kątowa 4,7
Maksymalna wielkość gwiazdowa -1,2m
Minimalna wielkość gwiazdowa +2,5m
Liczba księżyców brak

Najbardziej wewnętrzną planetą Układu Słonecznego jest Merkury. Przypuszczenia ,iż może istnieć jeszcze jedna planeta czy planetoida bliższa Słońcu - nie potwierdziły się. Dotychczas takiego obiektu nie zaobserwowano.
Średnia odległość Merkurego od Słońca wynosi około 0,4 jednostki astronomicznej. W odróżnieniu od większości planet (poza Plutonem) Merkury porusza się po silnie spłaszczonej orbicie. Również nachylenie orbity Merkurego do płaszczyzny ekliptyki, wynoszące 7 stopni, jest większe niż nachylenie orbit pozostałych planet (oprócz Plutona). Merkury nie ma żadnego księżyca. Nie można zatem na podstawie III prawa Keplera oszacować jego masy. Aby jednak tego dokonać, analizuje się zakłócający wpływ masy Merkurego na ruch innych ciał, w szczególności przechodzących w niedużej od niego odległości komet i planetoid. Wyjątkową okazję do określenia masy Merkurego stanowiły trzy przeloty sondy Mariner 10 w pobliżu planety. Analiza toru jej ruchu umożliwiła uzyskanie = najdokładniejszych z dotychczasowych wyników. Masa Merkurego stanowi jedynie 5,5% masy Ziemi, a jego średnia gęstość (5,4 g/cm3) w przybliżeniu równa się średniej gęstości Ziemi i Wenus. Teoretycznie Merkury posiada zbyt małą masę, aby utrzymać atmosferę. Stwierdzono jednak występowanie wokół niego bardzo rozrzedzonej powłoki, której gęstość odpowiada gęstości atmosfery ziemskiej na wysokości 700 km. Głównym jej składnikiem są atomy sodu, w mniejszej ilości występują: hel, tlen, potas i wodór. Ich zawartość w atmosferze Merkurego nieustannie uzupełnia wiatr słoneczny. Wskutek długiego dnia (88 dni ziemskich) i praktycznie braku atmosfery na powierzchni Merkurego występują bardzo duże, największe spośród wszystkich ciał Układu Słonecznego różnice temperatur. Na części oświetlonej temperatura dochodzi do +427oC, natomiast w ciągu merkuriańskiej nocy spada do -183oC. Na powierzchni Merkurego można wyróżnić nast. formy: gładkie równiny (odpowiednik mórz na Księżycu) , pokryte małymi kraterami równinne obszary leżące między dużymi kraterami oraz góry. Płaskie tereny między kraterami zajmują około 70% sfotografowanej przez Marinera10 powierzchni, a znajdujące na nich liczne, małe kratery dowodzą, że równiny te są bardzo stare, prawdopodobnie pochodzenia wulkanicznego.